Gdzieś około 2013/2014 roku, pewne prestiżowe (dodam, że niebranżowe, żeby uciąć potencjalne plotki) medium zaproponowało mi napisanie cyklu płatnych (co nie jest normą) artykułów z cyklu “asana na… (dolegliwość)”, co trochę mnie zmroziło, z racji, że od zawsze byłem na barykadach przeciwko takim uproszczeniom. Jednak, żeby zmrozić mnie bardziej redaktorka naczelna zaproponowała pierwszy temat “Asana na depresję”. Oczywiście propozycja współpracy z tym medium była bardzo korzystna (i finanse ok, i wśród znanych i szanowanych autorów), ale musiałem odmówić grzecznie, acz dobitnie, wyjaśniając dlaczego nie mogę czegoś takiego napisać (tym bardziej, że redakcja nie musi tego wiedzieć, bo nie mają specjalistów w tej dziedzinie). Pani redaktorka, mam wrażenie, chyba delikatnie jednak obraziła się na mnie za takie postawienie sprawy, przez co dla owego medium już nigdy nie napisałem, ale za to nie zrobiłem nikomu krzywdy.

Dlaczego nie mogłem napisać takich artykułów? 

1. Przede wszystkim nie ma żadnego (!) zaburzenia czy choroby, które można wyleczyć 1 asaną. Napisanie czegoś takiego byłoby wprowadzeniem ludzi w błąd, czego moim zdaniem nauczyciel nie powinienem robić, a bardziej się czuję nauczycielem niż pisarzem/autorem (stąd moja swoboda twórcza musi być w ramach odpowiedzialnego nauczania).

2. Już szczególnie nie można wyleczyć 1 asaną depresji, która jest poważną chorobą. W ogóle depresji asanami nie wyleczymy, możemy najwyżej odpowiednio dobraną (wcale nie żadne wygięcia w tył na non-stopie jak niektórzy sugerują!), łagodną praktyką jogi, wspomóc leczenie. Dużo większy potencjał bedą miały pranajama, medytacja i praktyki zmiany postaw i zachowań, ale też raczej jako wsparcie leczenia, a nie coś zamiast.

3. Co więcej, dosyć ryzykowne jest nawet formułowanie zestawów asan, sekwencji na dany problem. Bo czyż nie ma różnicy czy realizujący tę sekwencję jest 30-letnim maratończykiem czy może 18tką z obniżonym nastrojem, a może młodą mamą karmiącą albo 80-letnim emerytem z problemami z krążeniem? Czyż nie ma znaczenia czas praktyki, obciążenie życiowe, problemy towarzyszące, pora dnia, czas od ostatniego posiłku i szereg innych czynników? Czyż nie mamy bardzo indywidualnego rozkładu napięć w systemie mięśniowo-powięziowym? Sekwencja jest zawsze dla danej osoby czy grupy osób, a nie na zaburzenie. Dlatego nawet ryzykowne jest formułowanie sekwencji “na coś” dla wszystkich, dla każdego. Oczywiście czasami rozpisane sekwencje profilaktyczne lub terapeutyczne są one przydatnym materiałem edukacyjnym, ale warto przy nich zaznaczyć, że to tylko przykładowa sekwencja, komu może pomóc (a może nawet kogo się konkretnie miała na myśli, układając dany zestaw asan) i jak je realizować, na co zwrócić uwagę i że przy poważniejszych problemach dobrze się skonsultować ze specjalistą, zależnie od rodzaju problemu – nauczycielem jogi, fizjoterapeutą lub lekarzem. A przy projektowaniu sekwencji, którą będą robić osoby, które nie znają naszego systemu pracy i na które nie będziemy przecież patrzeć i korygować, musimy uwzględnić to, by wybrać taką praca, która nawet źle zastosowana nikomu nie zaszkodzi.

4. Przy całej wielości profilaktycznych i terapeutycznych zastosowań jogi (w szerokim rozumieniu, nie tylko asan) musimy też zachować pokorę i pamiętać, że nie jest ona panaceum na wszystko (zresztą paneceum – jak zapewne już się zorientowaliście – nie ma).

3. Do czego to się wszystko sprowadza? Do odpowiedzialności nauczyciela. Nauczyciel nie powinien składać “marketingowych” obietnic bez pokrycia. Nauczyciel zasadniczo nie powinien też robić wobec swoich uczniów rzeczy, co do których nie ma pewności, jakie efekty dadzą. Widziałem niestety odwrotność tej sytuacji w wielu odsłonach i uczniów wychodzących z zajęć rozbitych fizycznie lub psychicznie. Na szczęście więcej widziałem nauczycieli odpowiedzialnych i przejętych swoją rolą. Pamiętajcie, że nie jest błędem przyznać się do jakiejś niewiedzy i odesłać ucznia do odpowiedniego źródła. Błędem jest eksperymentować na nim. Ja sam, choć nauczam z moich współpracowników najdłużej, jeśli jest potrzeba to odsyłam np. do mojej żony Agnieszki, która jest lepszym specjalistą w wielu dziedzinach terapii jogą (szczególnie w kontekście pracy z powięziami) albo do innych osób, które mogą wesprzeć daną osobę. Czasem zdarza mi się pytać o radę moich uczniów, którzy są specjalistami w jakiejś dziedzinie. Tak nakazuje mi odpowiedzialność.

Zapisz się na newsletter

Pozostań w kontakcie ze mną i zapisz się na mój newsletter, którym wysyłam użyteczne materiały o głębi tradycyjnej jogi i medytacji oraz informacje o moich aktualnych inicjatywach. Po zapisaniu się i potwierdzeniu zapisu otrzymasz też dostęp do bazy z materiałami, m.in. moją pierwszą książką "Terapia jogą" w pliku pdf czy ebookiem Hazrata Inayata Khana pt. "Życie wewnętrzne".

 

Maile, które podajecie są wykorzystywane jedynie do wysyłki tego newslettera. Pełną politykę prywatności możesz przeczytać tutaj.

You have Successfully Subscribed!

Share This