fbpx

W wielu szkołach medytacyjnych, na pewnym etapie duchowej ścieżki zwraca się dużą uwagę na kultywowanie tzw. właściwości serca czyli właściwości, które są związane ze służbą sobie i innym, np. akceptacji, przyjaźni, współczucia, miłującej dobroci, tolerancji, cierpliwości, wdzięczności itp. Kultywujemy je zarówno z powodów etycznych, jak i psychologiczno-mistycznych. A mianowicie, gdy kultywujemy jakąś właściwość serca to minimalizujemy szansę doświadczania właściwości przeciwnych. Gdy kultywujemy miłującą dobroć czy miłość – nie ma w nas zbyt dużo miejsca na lęk, gdy kultywujemy wdzięczność – nie ma przestrzeni na niezadowolenie, gdy kultywujemy współczucie – minimalizujemy koncentrację na sobie itd.

Nie ma lepszych i gorszych, czy ważniejszych i mniej ważnych, właściwości serca. Jednak niektórzy sufi zalecają, by pierwszą z właściwości serca, nad którą się pracuje była cierpliwość. Jest to związane z tym, że cierpliwość daje nam wolność. W jaki sposób? Otóż cierpliwość ma 2 aspekty: wytrzymałość (zdolność do zniesienia cierpień, niewygód na swojej drodze) oraz wytrwałość (zdolność do odroczenia efektu naszego działania). Wytrzymałość sprawia, że jesteśmy wolni od bycia uwarunkowanym karą, a wytrwałość daje nam wolność od bycia warunkowanym nagrodą. Jednak, wszystko pójdzie dobrze tylko wtedy, gdy wytrzymałość (i po części też wytrwałość) nie będą uzyskane kosztem utwardzenia swojego serca, obudowania się pancerzem, który pozornie chroni nas przed przykrościami, a tak naprawdę odbiera czucie, a co za tym idzie, odbiera żywotność. Dlatego trzeba pamiętać, że cierpliwość jest właściwością serca. Właściwością serca, która ma w sobie i akceptację, i współczucie i miłującą dobroć (także do siebie), a także mądrość.

Share This