Od lat sporo się mówi w jodze o “alignment” (ang. słowo, które można przetłumaczyć jako “ustawienie [ciała]”, ale to nie do końca oddaje istotę słowa). Zazwyczaj ktoś starając się realizować ów “alignment” ustawia swoje ciało lub jakąś jego część w określony sposób. Warto jednak pamiętać o kilku kwestiach.

Po pierwsze “alignment” nie dotyczy tylko ciała, dotyczy też oddechu i stanu umysłu. Moim skromnym zdaniem, najlepszym pomysłem jest rozpoczynać alignment od oddechu właśnie – zauważyć go, uruchomić uważność, wydłużyć oddech i wyrównać go, a potem dopiero z tego punktu pracować. Gdy braknie “ustawienia” oddechu i stanu umysłu, to ustawienie ciała nie uczyni ćwiczeń jogą. O punkcie wyjścia do pracy z oddechem w asanie i o tym jak startować ruch oddechem piszę tutaj.

Po drugie, oczywiście swoje lub czyjeś ciało możemy ustawiać tylko w ramach czyiś możliwości na dany dzień.

Last but not least: po trzecie, gdy “alignment” zaczyna się od konkretnej pozycji to bez sensu. A jak już ma się objawiać tym, że poprawiamy jedną część ciała bez powiązania z innymi (np. kolano bez zwrócenia uwagi na stopę) to kompletnie bez sensu. By “alignment” w pozycji miał sens, musi go poprzedzi “alignment” poprzez odpowiednie zbudowanie i poprowadzenie sekwencji. To sekwencją poprzez dobór oddychania, asan, odpowiedniej dynamiki lub statyki i odpowiedniej kolejności wszystkiego, przede wszystkim mamy ustawić ciało. W pozycji wtedy korygujemy już tylko sprawy “kosmetyczne” (czyniąc to całościowo, wyprowadzając całą asanę z jednego miejsca, zazwyczaj z podstawy pozycji).

Share This