fbpx

Materiały powarsztatowe: Alchemia oddechu – pranajama

Dziękuję za wspólną praktykę 🙂 Mam nadzieję, że zobaczymy się przy innej okazji!

Najważniejsze techniki z warsztatu dla mnie to: 20 oddechów oczyszczających, pranajama projekcyjna, kasab/nadi śodhana.

3 aspekty oddechu i 5 rodzajów pranajamy: https://maciejwielobob.pl/2016/10/oddech-pranajama-medytacja/

Oddech brzuszny – strona 16 w tym ebooku: https://maciejwielobob.pl/ksiazki/pranajama-e-book/

Relaks
O relaksie: https://maciejwielobob.pl/2014/09/relaks-medytacja-joga/
Nagranie prowadzonego przeze mnie relaksu: https://maciejwielobob.pl/2016/05/podcast-medytacja-uwaznosc-1/

Uważność oddechu: https://maciejwielobob.pl/2016/02/medytacja-uwaznosc-oddechu/
Nie robiliśmy jej podczas warsztatu, ale prowadzę ją pod koniec tej transmisji tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=POXQbbjPV7I

Kapalabhati i bhastrika – w moim bezpłatnym ebooku o pranajamie, s. 17-19: https://maciejwielobob.pl/ksiazki/pranajama-e-book/

Pranajamy z konkretnym przedmiotem koncentracji (trójkąty, kwadraty): strony 37-43 w powyższym ebooku

O bandhach jest w tym materiale: https://maciejwielobob.pl/2012/10/synchronizacja-ruchu-z-oddechem/
Tutaj jest też materiał, na którym Agnieszka uczy mula bandhy (godzina “warsztatu”): https://www.youtube.com/watch?v=6RFtxao7kJ4

3 aspekty służby: https://maciejwielobob.pl/2017/01/sluzba/

Poranny rytuał uważności: https://maciejwielobob.pl/2016/12/poranny-rytual-uwaznosci/

20 oddechów oczyszczających: https://maciejwielobob.pl/2012/06/pranajama-20-oddechow-oczyszczajacych/

Brhamari pranajama – strona 44-45 w powyższym bezpłatnym ebooku o pranajamie.

Pranajama projekcyjna: https://maciejwielobob.pl/2016/12/podcast-medytacja-uwaznosc-5/ (jest to nagranie, w opisie jest link do instrukcji)

Pranajama projekcyjna ze ścianą – poniżej.

Surja, ćandra i hatha lub dżelal, dżemal i kemal (3 siły w wewnętrznej alchemi – opis poniżej)

Kemal kasab/nadi śodhana – opis poniżej

Pranajama projekcyjna ze ścianą (wysyłanie uwagi poza swoje ciało)

Usiądź na krześle lub poduszce medytacyjnej twarzą w stronę ściany, w takiej odległości, abyś siedząc z zamkniętymi oczami czuł(a) obecność ściany na takiej zasadzie jak czujemy czasem przeszkody poruszając się z zamkniętymi oczami. Zazwyczaj trzeba usiąść między 50 cm a 2 metry od ściany. Gdy znajdziesz odpowiednią odległość, usiądź i zamknij oczy. Daj sobie chwilę czasu na uspokojenie umysłu i porzucenie kontroli nad pojawiającymi się wrażeniami. Po prostu postań uważna/y, pozwól przepływać wszelkim pojawiającym się doświadczeniom, nie oceniaj ich ani nie nazywaj.

Gdy poczujesz, że jesteś w zrelaksowanym stanie możesz przejść do rozpoczęcia właściwej pranajamy. Z kolejnymi wydechami wyobrażaj sobie strumień jasnego, złotego światła wychodzący z centrum twojej klatki piersiowej na wysokości serca. Ten wyobrażony strumień światła niesiony na wydechu dochodzi do ściany, wsiąka w nim i znika za nią. Zatrzymaj na 1 sekundę oddechu po wydechu, po czym zacznij robić wdech. Po chwili wyobraź sobie, że strumień światła wraca zza ściany tą samą drogą, kierując się w stronę twojego serca. Na 1-2 sekundy zatrzymaj oddech po wdechu, po czym zacznij cykl od początku. Wykonaj kilka do kilkunastu powtórzeń, zanim przejdziesz do drugiego etapu praktyki.

Na kolejnym etapie pracujemy prawie tak samo, jednak strumień światła z okolicy serca kierujemy lekko skośnie do góry (tak, by w naszym wyobrażeniu wchodził w ścianę na wysokości głowy lub trochę wyżej). Oczywiście przy wdechu wyobrażamy sobie, że strumień światła również wraca tę samą drogą. Tak jak na pierwszym etapie wykonujemy w ten sposób kilka do kilkunastu oddechów. Przechodząc do kolejnych części pranajamy wyobrażenie prowadzimy analogicznie, tylko skośnie w dół, następnie w lewo i prawo. Na każdym etapie pozostajemy po kilka do kilkunastu oddechów. Na końcu wracamy jeszcze na kilka oddechów do etapu pierwszego, w którym strumień światła jest kierowany na wprost od serca.

Po zakończeniu pozostajemy jeszcze w stanie uważności, obecności przez kilka minut, z zamkniętymi oczami w ciszy.

Dżemal/ćąndra, dżelal/surja, kemal/hatha

Pośród różnych koncepcji spotykanych do opisu pewnych doświadczeń w toku praktyki medytacyjnej, używa się w sufizmie i tantrze także koncepcji trzech jakości. Jakości te tradycyjnie nazywają się dżelal lub surja (pingala), dżemal lub ćandra (ida) i kemal lub hatha (ew. suszumna).

Jakość dżelal / surja (słońce) oznacza siłę, moc i kreatwyność natury. Aspekt dżemal / ćandra (księżyc) reprezentuje łagodność, piękno oraz wrażliwość. W stanie kemal / hatha / suszumna, aspekt księżycowy i słoneczny pozostają w idealnej równowadze. Jest to aspekt równowagi i harmonii, ale i siła destrukcji/ asymilacji.

Zauważmy, że nie oceniamy w powyższych rozważaniach, który aspekt jest lepszy, a który gorszy. W rzeczywistości w różnego typu sytuacjach życiowych, pomocne będą różne jakości. Czasem istotna jest siła, a czasem łagodność. Innym razem z kolei potrzebne nam będzie odpowiedni dla kemal – nieporuszony, harmonijny stan lub odwrotnie zburzenie rzeczywistości, spalenie mostów, by postawić na zgliszczach wszystko od nowa.

W psychologii kontemplacyjnej wszystkie koncepcje są stworzone dla celów praktycznych, dlatego tu również rozważymy jak w praktyce możemy stymulować poszczególne jakości.

Aspekt dżelal / surja możemy odnaleźć:

  • oddychając prawym nozdrzem (lub zaczynając pranajamę od wdechu prawym nozdrzem),
  • w procesie oddychania kładąc nacisk na wdech i zatrzymanie oddechu po wdechu,
  • w pracy z ciałem, wykonując ćwiczenia fizyczne – rozpoczynając ruch od prawej ręki, prawej nogi i generalnie prawej strony ciała.

Analogicznie aspekt dżemal / ćandra możemy stymulować:

  • kładąc nacisk na wydech i zatrzymanie oddechu po wydechu,
  • rozpoczynając oddech lewym nozdrzem (zaczynając pranajamę od wdechu lewym nozdrzem),
  • rozpoczynając ruch lewą ręką, lewą nogą, lewą stroną ciała.

Kemal / hatha natomiast jest stanem medytacyjnym. Ma dwa aspekty – tymczasowy i właściwy. Gdy dżelal/surja zaczyna przechodzić w dżemal / ćandra lub odwrotnie, musi przejść przez chwilowy stan kemal / hatha. To jest tymczasowe doświadczenie tego stanu. We właściwym stanie kemal / hatha (suszumna) oddech biegnie równo prawym i lewym nozdrzem, jest ono kulminacją jednej i drugiej siły. Kemal zachodzi, gdy dżelal i dżemal się spotykają, co z punktu widzenia zwykłego człowieka musi rodzić konflikt. Jednak siła destrukcji i siła “resetu” to z punktu widzenia medytacji to samo.

Nadi śodhana / pratiloma udźdźaji / kemal kasab – podstawowy wariant

Ważna uwaga na początek:

Nie praktykuj ten pranajamy na siłę. Dla wielu osób podany rytm oddechu jest zbyt forsowny, praca na siłę z oddechem może niekorzystnie wpływać m.in. na układ nerwowy.

Rytm i kierunek oddychania:

Wdech lewym nozdrzem 4 sekundy – zatrzymanie oddechu po wdechu 8 sekund (zatykając oba nozdrza) – wydech prawym nozdrzem 4 sekundy – wdech prawym nozdrzem 4 sekundy – zatrzymanie oddechu po wdechu (zatykając nozdrza) 8 sekund – wydech lewym nozdrzem 4 sekundy – wdech prawym i lewym nozdrzem 4 sekundy – zatrzymanie oddechu po wdechu (zatykając nozdrza) 8 sekund – wydech prawym i lewym nozdrzem 4 sekundy.

Tradycyjnie wykonuje się 3-7 powótrzeń powyższego cyklu (1 cykl to 3 oddechy).

Koncentracja:

Z wdechem skupiamy się na odczuciu (odczuciu, nie wyobrażeniu) wdychania (boskiej) energii / (boskiego) światła / wyższej świadomości etc., na zatrzymaniu oddechu po wdechu koncentrujemy się na doświadczeniu wchłonięcia, przyjęcia, zaabsorbowania tego, co nabraliśmy z wdechem, a na wydechu – skupiamy się na doświadczeniu oddania tego, czego nie byliśmy w stanie „przyjąć”.

Share This