„Wiedz, że wiedza jest życiem, mądrość – lustrem, zadowolenie – ochronnym murem, nadzieja – mediatorem i rzecznikiem, zikar (pamiętanie o Bogu/o swojej najgłębszej naturze) – środkiem naprawczym, a skrucha – lekarstwem.
Skrucha jest drogowskazem na ścieżce, władcą królestwa, kluczem do skarbu, pośrednikiem, który pozwala ci zjednoczyć się z Bogiem (…) i sekretem szczęścia”.
Abdullah Ansari z Heratu, Sad maidan, 1.

Początkiem drogi mistyka i – jak widać po powyższym cytacie – niezwykle ważną „stacją” na ścieżce jest wg Ansariego z Heratu skrucha (tawba). Dlaczego dla Ansariego jest tak istotna? Odpowiedź leży w zrozumieniu istotny skruchy… Gdyby zastanowić się co jest esencją skruchy to byłaby to po prostu odpowiedzialność. Gdy biorę odpowiedzialność, porzucam nieproduktywne poczucie winy, akceptuję to, co się stało i mogę ruszyć do przodu.

Wg tradycji są 3 podstawowe filary skruchy:
(1) doświadczenie skruchy w sercu (dopuszczenie uczucia żalu, smutku, zawodu i wzięcie odpowiedzialności za swoje czyny),
(2) ustne przeprosiny (niejednokrotnie, gdy dokonamy czegoś niewłaściwego i to zrozumiemy – nie da się już tego naprawić, lecz może po prostu przeprosić – przeprosiny są pewnego rodzaju rytuałem, w którym bierzemy za coś odpowiedzialność, oczywiście pod warunkiem, że nie popadamy w poczucie winy)
oraz (3) działanie skoncentrowane na zrywaniu więzów, z tym co niewłaściwe (w tym poluzowanie relacji z osobami, które wspierają nas w niewłaściwych działaniach).

Wg Ansariego skrucha prowadzi do doświadczenia, które nazywa się muruwwat, co można by przetłumaczyć jako cnota albo wielkoduszność. Jest to słowo, które funkcjonowało wśród Beduinów w czasach przedmuzułmańskich i zawierało w sobie zestaw takich cnót jak: gościnność, opieka nad słabszymi, cierpliwość, opanowanie, wierność danemu słowu, sprawiedliwość, odwaga, hojność, integralność.

Wg tradycji sufickiej mówi się o 3 aspektach muruwwat: mądrej relacji ze sobą (znajomości swojej wartości, ale i swoich ograniczeń i woli pracy nad sobą), pełnej cierpliwości relacji z innymi (kultywowanie zadowolenia z relacji z innymi) i nastawieniu wdzięczności (wobec Boga).

To doświadczenie cnoty/wielkoduszności prowadzi do pogłębienia doświadczenia skruchy, które sufi określają jako inabat – powrót do Boga, powrót do Rzeczywistości, można by powiedzieć porzucenie iluzji.

Zapisz się na newsletter

Zapisz się na newsletter

Pozostań w kontakcie ze mną i zapisz się na mój newsletter, którym wysyłam użyteczne materiały o głębi tradycyjnej jogi i medytacji oraz informacje o moich aktualnych inicjatywach. Po zapisaniu się i potwierdzeniu zapisu otrzymasz też dostęp do bazy z materiałami, m.in. moją pierwszą książką "Terapia jogą" w pliku pdf.

You have Successfully Subscribed!

Share This