Mantry to nie formuły magiczne

Mantry, wbrew opinii wielu ich zwolenników i przeciwników, nie są żadną formą magicznej formuły, zaklęć. Nie gromadzimy przez nie żadnej mocy 😉

Istotą praktyki mantrowej w rzeczywistości jest oczyszczanie się na pewien aspekt Rzeczywiści, który istnieje, ale niedostatecznie mocno przez nas przepływa. Każda mantra jest pewną wibracją, ale niesie też ze sobą pewne znaczenie. Poprzez doświadczenie tej subtelnej wibracji i koncentrację na stojącym za nią znaczeniu, oczyszczamy się na pewien aspekt Rzeczywistości czy – z perspektywy teistycznej – pewien boski atrybut.

Rodzaje mantr

Istnieją różne rodzaje mantr, zazwyczaj są przydzielane adeptowi na ścieżce przez uprawnionego do danego przekazu nauczyciela. W tradycji sufich mówi się o 3 rodzajach mantr (nazywanych przez sufich wazifa lub w liczbie mnogiej wazaif):

1. mantry dla przezwyciężenia codziennych trudności, marazmu itp. (Inayat Khan określa je jako mantry dla „materialnych osiągnięć”) – medytacje, w których otwieramy się na przepływ jakości, które pozwolą z większą łatwością przezwyciężać napotykane na ścieżce przeszkody, ruszyć do przodu, otworzyć zamknięte drzwi, poczuć więcej inspiracji w swoim życiu;

2. mantry dla budowania charakteru, dla kultywowania właściwości serca – medytacje, w których otwieramy się na przepływ jakości takich jak współczucie, życzliwość, dobroć, szczodrości itp., związane z etapem serca w psychologii sufich;

3. mantry dla – jak to określa Inayat Khan – duchowych osiągnięć (duchowych od etapu „ducha” w psychologii sufizmu, a nie dlatego, że wcześniejsze nie są duchowe) – medytacje, w których kształtujemy rozumienie abstrakcji, otwieramy się na miłość, piękno itp.

Są również tzw. mantry specjalne (np. uzdrawiające) oraz zupełnie odrębna w praktyce sufich praktyka mantrowa zikara (zikar, inne transkrypcje: zikr, zekr), w której otwieramy się na doświadczenie, że „nic nie istnieje oprócz Boga/Absolutu”, a zatem na doświadczenie (boskiej) esencji stojącej za każdą formą, z którą wchodzimy w kontakt.

Sposoby powtarzania mantr

Są zasadniczo 3 sposoby powtarzania mantr. Jedną jest ekspresja zewnętrzna w formie tzw. kirtanu. Kolejną formą jest intonowanie mantry na głos – słyszalnie, ale raczej nie nazbyt głośno, tak by uwaga przy powtarzaniu mantry była raczej skierowana do wewnątrz niż na zewnątrz. Wreszcie ostatnią formą jest powtarzanie mantry w myślach, synchronizując ją z oddechem. Tę formę powtarzania sufi nazywają fikar (fikr) i niektórzy uważają, że jest najmocniejsza formą praktyki, ze względu na fakt, że mantra niejako staje się integralną częścią naszego oddechu.

Zawsze integralną częścią powtarzania mantry jest chwila ciszy po praktyce, w której pozostajemy uważni, obecni i pozwalamy wybrzmiewać medytacyjnemu doświadczeniu w nas.

Tradycyjnie powtórzenia mantry odlicza się na różańcu, określanym przez hindusów i buddystów jako mala, a przez sufich jako tasbih. Ilość powtórzeń mantry to najczęściej w tradycjach wedyjskich i buddyjskich 108 (lub ich wielokrotność), a u sufich – 101 lub 99. Zakończenie jakby na nierównej, nieokrągłej liczbie powtórzeń symbolizuje, że po zakończeniu praktyki niejako mantra jest powtarzana w nieskończoność przez sam oddech.

Maciek Wielobób

 

Share This
Zapisz się na newsletter

Zapisz się na newsletter

Pozostań w kontakcie ze mną i zapisz się na mój newsletter, którym wysyłam proste i użyteczne materiały o głębi tradycyjnej, autentycznej jogi i medytacji oraz informacje o moich aktualnych inicjatywach.

You have Successfully Subscribed!